Tragedya

MONOLOJİK TRAGEDYA
Yüreğin acemiliği bükülmüyor...
Somurtkan tenler çağırıyor acının dilinden sövgüyü!
Çıplak uyumlar... Ağır olan yükün tuzağı onlar!
Hasta beyniyle ziyaretçisiyken kara delikler benliğin...
Hüzünlü bir soy kalıyor geride, karartılardan duacı, dolduran alaycı günahı!
Uydurulmuş çığlıklar...
Uyutacak kadar uzun, yankı kadar derin...
Yalana boğuyor renkleri, içinden sızıyor şarap tadında zaman!
Melekleri korkutan gece sanrılarıyla gömülenler için sinsi sinsi tesbihini çekiyor ölüm, boynuna asılan tatlı sözlerin...